دست مرا بگیر که باغ نگاه تو

چندان شکوفه ریخت که هوش از سرم ربود

من جاودانی ام،که پرستوی بوسه ات

بر روی من دری ز بهشت خدا گشود

اما چه میکنی

 دل را،که در بهشت خدا هم غریب بود؟

                                             فریدون مشیری

سوز پاییز سوزش این روز های پر سوز و گداز را مرهمی است انگار...از صداهای به هم پیچیده و مشوش خبری نیست...لباس پاییزه ام را می پوشم و شال ضخیم سبز رنگم را به سر می کنم....ساعت نزدیکی های ۶ صبح است. و روشنایی مبهوتش آرامش ام می دهد در این همه هیاهوی گنگ و نا به سامان.از اتاقم بیرون می آیم...سوز پاییز دستهایم را سست می کند.زیر آستینم پنهانشان می کنم.راه می روم...پیاده در مسیری تا انتهایی کمی دور...

فکر های نا به سامان آرامش می گیرند.خاطرات مبهم...دیوار نوشت های زغالی بر گوشه ذهنم رنگ می گیرد و من هنوز می بینم اش...همچنان آرام...سنگین و صبور...

چهار راه ها که رد می کنند مرا و زمین می چرخد و من می دوم تا در این چرخش تند و موزون از گوشه ای...پرتگاهی...نمی دانم شاید حتی پله ای سقوط نکنم...

دیروز کسی از من پرسید عشق را باور داری و من با تمام خشم و نفرتم انکارش کردم...عشق را و امروز به یاد آوردم که چقدر از سقوط می ترسم...حتی سقوط از پله...

سوز پاییز کمتر می شود و خورشید آرام آرام از پشت کوه ها سلام می کند...شهر بزرگ و خیابان های طویل و عریض شلوغ می شوند و من بیشتر راه را آمده ام...به ساعتم نگاه می کنم.درست بر عکس نیمه شب یا ظهر این بار هر دو عقربه یکدیگر را بر روی عدد ۶ می بوسند.عددی که برایم نماد یکی از تقارن های زندگی ام است...چه ۶ بار...چه ۶۰ بار...چه....چه فرق می کند؟!!!شاگرد های تنبل کلاس همیشه تنبل می مانند حتی اگر واژه ای را ۶ به توان ابدیت بار از کتاب دیکته کنند....

شهر شلوغ شده است...از پله ها بالا می روم.اعتماد به نفس کاذبی دارم...و غرور احمقانه تری...

در می زنم...وارد کلاس می شوم و دیگر هیچ منی نیست که به گذشته اش فکر کند یا از خطر سقوط حتی از یک پله بترسد یا از عشق بیزار باشد یا یک غزل را با اشک های شور یادگاری بنویسد یا...

دیگر هیچ منی در راهرو نیست...هیچ منی...