مرا به خود می خواند از فراسوی فرسنگها تنهایی...صدایش از همان دورترها آنچتان شنیدنی بود که گویی خیلی دور خیلی نردیک خیلی ...
گر چه گفتند راه دور است اما چمدانم را بستم تا به دیدارش جاده ها را نوازش دهم...صدای تنهایی اش هنوز هم در گوشم نجوای صبوری است و سکوت...صدایی از اعماق جان در سکوتی به اندازه ی من و خدا...باور اینکه هیچ کس آنجا جز من نفس نمی زد اندکی دشوار بود...وقتی رسیدیم شب شده بود و منی که تنهایی را لمس کرده بودم با پاهایی برهنه به آغوشش پناه بردم.تو گویی خدا مرا در آغوش گرفته بود.آسمان آنقدر نزدیک یود که ستاره ها این پیوند زمینی و آسمانی را رقص می کردند.سکوت کردم...غرق شدم در انتهای بی انتهایی...
صدا تنها حضوری بود که واقعیت دنیا را از من می گرفت...دستهایم را بلند کردم.ستاره ها با من شوخی می کردند...با منی که از دورها...دورتر ها...خیلی دورتر ها برای دیدنشان به سفر برخواسته بودم...زمینش باران می خواست و سوز سردی که از گرمای عریان زاییده شده بود می رقصید.تمام وجودم را به کرانه اش بخشیدم...شن ها با تار تار گیسویم بازی می کردند...و مهتاب سخاوتمندانه تن دردمندم را نوازش می داد...وسیع بود و بزرگ...همه ی دردهای خشکیده ام باران شد برای خاک تشنه اش...چشمهایم را بستم...آنقدر حرف زدم...آنقدر گفتم و گفتم و گفتم...آنقدر گلایه کردم...همه شنها شنیدند و خدا و تویی که نبودی و تار و دفتر...همه شنیدند ...دستهای کوچکی پیشانی ام را وجب کرد.چشم باز کردم...صورت سرخ کویری اش نگاهم می کرد و دستهایی که از فرط تشنگی خشک شده بودند...چقدر دوستش داشتم
-«پاشو خاله بابا میگه دیگه دیره»
-«کیمیا دستمو میگیری خاله رو کمک کنی بلند شه؟»
-«خاله من که زورم نمیرسه»
خودش نمیدانست من فقط به دستهای او نیاز داشتم...فقط دستهای تشنه اش...سخامتمندانه دستهایش را به سمت من دراز کرد...دردها باز هم باریدند...من و کیمیا با هم ترکش کردیم...
کویر را که همه ی مرا بیصدا در خود پوشانده بود.....
«پ.ن:این پست را با احترام به آقای زارع زاده و همسر عزیزشان و امیر حسین و کیمیای نازنینم تقدیم میکنم که مرا در گذر از سرزمین زاینده رود به کویر صبور میهمان کردند...»
مرا به خود می خواند از فراسوی فرسنگها تنهایی...صدایش از همان دورترها آنچتان شنیدنی بود که گویی خیلی دور خیلی نردیک خیلی ...
گر چه گفتند راه دور است اما چمدانم را بستم تا به دیدارش جاده ها را نوازش دهم...صدای تنهایی اش هنوز هم در گوشم نجوای صبوری است و سکوت...صدایی از اعماق جان در سکوتی به اندازه ی من و خدا...باور اینکه هیچ کس آنجا جز من نفس نمی زد اندکی دشوار بود...وقتی رسیدیم شب شده بود و منی که تنهایی را لمس کرده بودم با پاهایی برهنه به آغوشش پناه بردم.تو گویی خدا مرا در آغوش گرفته بود.آسمان آنقدر نزدیک یود که ستاره ها این پیوند زمینی و آسمانی را رقص می کردند.سکوت کردم...غرق شدم در انتهای بی انتهایی...
صدا تنها حضوری بود که واقعیت دنیا را از من می گرفت...دستهایم را بلند کردم.ستاره ها با من شوخی می کردند...با منی که از دورها...دورتر ها...خیلی دورتر ها برای دیدنشان به سفر برخواسته بودم...زمینش باران می خواست و سوز سردی که از گرمای عریان زاییده شده بود می رقصید.تمام وجودم را به کرانه اش بخشیدم...شن ها با تار تار گیسویم بازی می کردند...و مهتاب سخاوتمندانه تن دردمندم را نوازش می داد...وسیع بود و بزرگ...همه ی دردهای خشکیده ام باران شد برای خاک تشنه اش...چشمهایم را بستم...آنقدر حرف زدم...آنقدر گفتم و گفتم و گفتم...آنقدر گلایه کردم...همه شنها شنیدند و خدا و تویی که نبودی و تار و دفتر...همه شنیدند ...دستهای کوچکی پیشانی ام را وجب کرد.چشم باز کردم...صورت سرخ کویری اش نگاهم می کرد و دستهایی که از فرط تشنگی خشک شده بودند...چقدر دوستش داشتم
-«پاشو خاله بابا میگه دیگه دیره»
-«کیمیا دستمو میگیری خاله رو کمک کنی بلند شه؟»
-«خاله من که زورم نمیرسه»
خودش نمیدانست من فقط به دستهای او نیاز داشتم...فقط دستهای تشنه اش...سخامتمندانه دستهایش را به سمت من دراز کرد...دردها باز هم باریدند...من و کیمیا با هم ترکش کردیم...
کویر را که همه ی مرا بیصدا در خود پوشانده بود.....
«پ.ن:این پست را با احترام به آقای زارع زاده و همسر عزیزشان و امیر حسین و کیمیای نازنینم تقدیم میکنم که مرا در گذر از سرزمین زاینده رود به کویر صبور میهمان کردند...»
نمیدانم نمیخواهم بدانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت
ولی آنقدر مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد
گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش
و او یکریز و پی در پی دم گرم خوشش را در گلویم سخت بفشارد
بدین سان بشکند دائم سکوت مرگبارم را...
وحرفهايي هست براي نگفتن،
حرفهايي که هرگز سر به " ابتذال گفتن" فرود نمياورند.
خدایا به من قدرتی عطا فرما تا چیز هایی را که نمی توانم تغییر دهم بپذیرم
توانی عطا فرما که آنچه را که می توانم تغییر دهم
و خردی که تفاوت این دو را دریابم...
این پست فوق العاده بود...به احترام متفکری بزرگ...اندیشمندی بیدار که جهان سالهاست در غم فقدانش مویه می کند...
تقدیم به معلم همیشه مظلوم
دکتر علی شریعتی
پرده های چشمت را کنار بزن
نمور ترین جاده ها در ابتدای گسل ویرانی ست
ابر ها ی آبادی از بوی گندم گرفته
تا ...
تعفن سگ ها
چشمهایشان را بسته اند...
خواب انگار رویای کودکان آبادی ست
خروس خوان خلوت رود ها را نگاه کن!!!
هیچ کس هوس آبی دریا ندارد...
و ماهی ها هنوز هم پشت چراغ قرمز
روز نامه می خوانند...
صفحه حوادث:
یک نفر بی که به آرزو هایش برسد جان باخت....
پرده های چشمت را کنار بزن...
اینجا سپیدار از پیری زود رس می نالد
و چین و چروک صورتش داغی را تداعی می کند
که در گود ترین خاطره ها نقش بسته است...
باران که می بارد...
نیلوفر ها...آه نیلوفر ها...
بازی نمی کنم...قالی می بافم...
نگاهم کن...با چشمان بی سوادت...
پیراهن چیت گل گلی ام
روسری ضخیم پشمی ام...
مدتهاست که سرما مرا خورده است...
و چهره ی رنگ پریده ام را تف کرده است...
"آبی...زرد...غنچه بباف
دو رج پایین
سفید بنفش
بالا...
باران!!!"
آه باران...باران..
باران که ببارد دستانم سبز می شوند...
باز می کنم...گره ها را...
دیگر خدا هم از گره زدن خسته است...
هنوز پیراهنت بوی یوسفی را می دهد...
که گرگها سالهاست بلعیده اندش...
ببار...
دهان زمین آماده ی بلعیدن توست...
و فاجعه در اوج خاطره ها اتفاق می افتند...
من اینجا به بوی گندم می خوابم...
و به رویای دستان تو
که در لحظه ی گیسوانم ترانه می خواند...
من اینجا پشت شکسته ترین پل ها می مانم...
و دور شدنت را می بافم...
پی نوشت: روزی در کتابی قدیمی شعری خوندم از شاعری که نمی شناسمش...
کتاب مال مادرم بود و این شعر را مادرم روی حاشیه ی کتاب نوشته بود...:
دختران شهر
به روستا می اندیشند
و دختران روستا
در آرزوی شهر می میرند
مردان بزرگ
به آرامش مردان کوچک می اندیشند
و مردان کوچک
در حسرت آسایش مردان بزرگ می میرند
کدام پل در کجای جهان شکسته است
که هیچ کس به خانه اش نمی رسد؟...
خواستم در این پست پاسخی داده باشم و بگویم شاید آن پل...
این شعر را با تمام وجودم به مادرم تقدیم می کنم که شعر بالا را همیشه زمزمه می کند...
با توام
ای لنگر تسکین !
ای تکانهای دل !
ای آرامش ساحل !
با توام
ای نور !
ای منشور !
ای تمام طیفهای آفتابی !
ای کبود ِ ارغوانی !
ای بنفشابی !
با توام ای شور ، ای دلشوره ی شیرین !
با توام
ای شادی غمگین !
با توام
ای غم !
غم مبهم !
ای نمی دانم !
هر چه هستی باش !
اما کاش...
نه ، جز اینم آرزویی نیست :
هر چه هستی باش !
اما باش!
مرحوم قیصر امین پور
چشم می گذارم بر زانویش
تا سوک سوک گنجشکها
بادبادکهایم را از خواب زمستانی بیدار کند
مشق می نویسم با صدای آمرانه ی بابا
دیکته می کند :
کتاب جا ماند
من دوید...خسته شد
جاده نرسید.راه ها مسدود است...
پاک کن هایم که شکستند
مدادهایم در اعتصاب چهارصد روز نوشتن
حالا در گنجه خواب می روند و پچ پچ:
انشا:بنویس
من...تو...زمین/خوردم/خوردی...
چشم می گذارم بر زانویش...
شاپرکها سنجاق می شوند بر گیسویم...
بلند که می شوم
بلند تر از کودکیم
و بیست و سه بار می ایستم
تا تصاحب همه ی نوازش بابا
حالا
گنجشک ها که سوک سوک!
من می نویسم
من...بیست و سه...سه...سه...
صدایش در گلویم می پیچد
بم می شوم از تمام کودکیم
شانه های بابا هنوز هم وسعت دریاست
چند کوچه آنطرف تر
رشته های آبی رگهایش
دیکته می کند ...
آمرانه:
من ...تو...او...خدا!
زمین...خوردم/خوردی...
تا پرواز...سقوط سکوت می شود
سکوت!...سنجاقهایم پر...
شاپرک روی ریل راه می رود
پیله بسته است...
.
سر خط!
پی نوشت:آغازی ترین لحظه ی پرواز پایانی ترین لحظه ی سقوط است
----------------------
پی نوشت:
قطار می رود
تو می روی
تمام ایستگاه می رود
و من چقدر ساده ام
که سالهای سال
در انتظار تو
کنار این قطار رفته ایستاده ام
و همچنان
به نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام
قیصر امین پور